Biyografi
15 Ocak 1902′de Selanik’te doğdu. Heybeliada Bahriye Mektebi’ni
bitirdi. Hamidiye Kruvazörü’nde güverte subayı iken, sağlık nedeniyle
askerlikten ayrıldı, bu arada ilk şiirlerini yayımladı.
1921 başlarında Kurtuluş Savaşı’na katılmak için Anadolu’ya geçti, Bolu’da öğretmen olarak görevlendirildi.
Daha sonra Batum üzerinden Moskova’ya giderek Doğu Emekçileri Komünist
Üniversitesi’ne (KUTV) yazıldı. Burada siyasal bilimler ve iktisat
okudu.
1924′te yurda döndü. Aydınlık Gazetesinde yayınlanan yazı ve şiirleri
yüzünden on beş yıl hapsi istenince yeniden Sovyetler Birliği’ne gitti.
1928 Af Kanunu’ndan yararlanıp tekrar yurda döndü. Resimli Ay dergisinde çalışmaya başladı.
1932′de yeniden dört yıl hapse mahkûm olduysa da, bu kez Onuncu Yıl
Affı’ndan yararlandı. Gazetecilik yaptı, film stüdyolarında çalıştı.
1938′de orduyu ve donanmayı isyana teşvik ettiği iddiasıyla 28 yıl 4 ay
hapis cezasına çarptırıldı. Çankırı ve Bursa cezaevlerinde yattı.
1950′de özgürlüğüne kavuştuysa da sürekli olarak izlenmekten
kurtulamadı; kitaplarını yayınlatma, oyunlarını oynatma olanağı
bulamadı. Askere alınması kararlaştırılınca Romanya üzerinden tekrar
Moskova’ya gitti.
1951′de T.C. yurttaşlığından çıkarıldı.
3 Haziran 1963′te bir kalp krizi sonucu yaşama veda etti. Moskova’da Novodeviçye Mezarlığı’nda toprağa verildi.
Kendi Ağzından Nazım Hikmet RAN'ın Otobiyografisi
1902′de doğdum
doğduğum şehre dönmedim bir daha
geriye dönmeyi sevmem
üç yaşımda Halep’te paşa torunluğu ettim
on dokuzumda Moskova’da komünist Üniversite öğrenciliği
kırk dokuzumda yine Moskova’da Tseka-Parti konukluğu
ve on dördümden beri şairlik ederim
kimi insan otların kimi insan balıkların çeşidini bilir
ben ayrılıkların
kimi insan ezbere sayar yıldızların adını
ben hasretlerin
hapislerde de yattım büyük otellerde de
açlık çektim açlık gırevi de içinde ve tatmadığım yemek yok gibidir
otuzumda asılmamı istediler
kırk sekizimde Barış madalyasının bana verilmesini
verdiler de
otuz altımda yarım yılda geçtim dört metre kare betonu
elli dokuzumda on sekiz saatta uçtum Pırağ’dan Havana’ya
Lenin’i görmedim nöbet tuttum tabutunun başında 924′de
961′de ziyaret ettiğim anıtkabri kitaplarıdır
partimden koparmağa yeltendiler beni
sökmedi
yıkılan putların altında da ezilmedim
951′de bir denizde genç bir arkadaşla yürüdüm üstüne ölümün
52′de çatlak bir yürekle dört ay sırtüstü bekledim ölümü
sevdiğim kadınları deli gibi kıskandım
şu kadarcık haset etmedim Şarlo’ya bile
aldattım kadınlarımı
konuşmadım arkasından dostlarımın
içtim ama akşamcı olmadım
hep alnımın teriyle çıkardım ekmek paramı ne mutlu bana
başkasının hesabına utandım yalan söyledim
yalan söyledim başkasını üzmemek için
ama durup dururken de yalan söyledim
bindim tirene uçağa otomobile
çoğunluk binemiyor
operaya gittim
çoğunluk gidemiyor adını bile duymamış operanın
çoğunluğun gittiği kimi yerlere de ben gitmedim 21′den beri
camiye kiliseye tapınağa havraya büyücüye
ama kahve falıma baktırdığım oldu
yazılarım otuz kırk dilde basılır
Türkiye’mde Türkçemle yasak
kansere yakalanmadım daha
yakalanmam da şart değil
başbakan filân olacağım yok
meraklısı da değilim bu işin
bir de harbe girmedim
sığınaklara da inmedim gece yarıları
yollara da düşmedim pike yapan uçakların altında
ama sevdalandım altmışıma yakın
sözün kısası yoldaşlar
bugün Berlin’de kederden gebermekte olsam da
insanca yaşadım diyebilirim
ve daha ne kadar yaşarım
başımdan neler geçer daha
kim bilir.
Şiirleri
Nazım Hikmet'in 111. Doğumgünü
Bugün 15 Ocak 2013, Çağdaş Türk şiirinin en büyük isimlerinden Nazım Hikmet'in 111. doğum günü...
O sadece Türk şiirine serbest nazımı getirmedi !..
Mücadele ile dolu yaşamının tüm coşkusunu da şiirlerine yansıttı.
Hayatı, cezaevlerinde, sürgünlerde geçen Nazım Hikmet, şiirlerinde de insanca bir yaşama olan özlemini dile getirdi.
Aynı zamanda bir Memleket şairiydi o...
"Beni Anadolu'da bir köy mezarlığına gömün" demişti.
Ancak "Mavi Gözlü Dev" hala memleketinden binlerce kilometre uzakta yatıyor...
